Jeszcze kilkanaście lat temu, była moda by patrzeć na skład chemiczny jedzenia. Im więcej literek „E” znalazło się w składzie tym gorszy produkt. Większość z Was nie wie nawet czym są te chemiczne składniki, ale wystarczy, że pudelek, koziołek i inne kozaczki opublikują jeden artykuł. I wtedy rodzi się prawdziwy sajgon.

Gdy tylko kichniemy, możemy wpisać w Google dowolne objawy i gwarantuje Wam, że w pierwszych pięciu wynikach znajdzie się ktoś, kto kiedyś od tego umarł.

Gdybym miał wcielić się w role wyznawcy generacji strachu już na samym starcie byłbym na przegranej pozycji. Nie mogę nawet napisać, że bałbym się budzić, bo samo zasypianie to tak skomplikowany proces naszego organizmu, że na pewno coś może pójść nie tak.

Przestaliście żyć, wegetujecie z dnia na dzień w strachu co tym razem może Was złego spotkać. Z niespotykanym podnieceniem karmicie siebie i innych teoriami spiskowymi, badaniami naukowymi i historiami pana X z kraju Y, który zrobił Z i umarł.

Kiedy ostatni raz obudziliście się rano i pomyśleliście: „jaki fajny dziś dzień!”. Kiedy ostatni raz uśmiechnęliście się do kogoś bezinteresownie? Bez stękania, narzekania, zamartwiania?

Nasz świat i rzeczywistość każdego z nas jest wystarczająco skomplikowana, więc dlaczego na siłę doszukiwać się kolejnych, które mogą zepsuć Wam dzień.

Pomijam sam fakt rzetelności i autentyczności tych wszystkich teorii. Nie potrzebuję tego. Nie chcę żyć w ciągłym strachu. W przeciwieństwie do Was chcę i cieszę się życiem. To ciężkie zadanie i wymaga o wiele więcej wysiłku niż załamanie rąk i bezradne oczekiwanie na swoje przeznaczenie.

Spróbujcie kiedyś przejść przez taki zwykły szary dzień z uśmiechem na twarzy, beztrosko, z energią i radością, chociażby z samego faktu, że żyjecie i że jest Wam dane być tu i teraz. To znacznie przyjemniejsze w efektach, niż produkowanie kolejnych filmów o zagrożeniu, które z pewnością czekają mnie po zjedzeniu tej pysznej konserwy w lodówce.

Nasza cywilizacja w pewnym momencie dojdzie do tego punktu kryzysowego, gdy życie będzie już tak okrutnie smutne, że trzeba będzie zacząć szukać alternatywy. Albo znajdziecie w swoim życiu coś wyjątkowego (nie, nie nowy samochód i zestaw kosmetyków), albo przyjdzie do nas moda z Japonii na grupowe sepuku.

Co wybieracie?

Z dedykacją dla wszystkich osób, które w poszukiwaniu popularności, taniej sensacji i hordy przerażonych ludzi, publikują w sieci wszystkie materiały o których wolałbym nie wiedzieć.

Gdzieś jednak zgubiłem to co było dla mnie najistotniejsze. Przekazywanie swojej myśli. W pewnym momencie poczułem, że muszę aktualizować stronę by była popularna. Tylko po co?

Gdy dziś uruchomiłem swojego bloga, nagle poczułem, że przestałem robić go dla siebie tylko pod publikę.

Za dawnych czasów, miałem kilku odwiedzających, którzy doceniali wpisy, nawet jeśli pojawiały się w odstępach kilku miesięcy. To było szalenie miłe, gdy nagle ktoś odzywał się do mnie pisząc swoje uwagi czy przemyślenia.

Niestety wydaje mi się, że straciłem ich zaufanie.
Czas więc powrócić do starych zasad. Czas na nowego bloga, tym razem jednak wiernego swoim ideom.

Drogi internauto, jeśli przybyłeś tu poszukując wpisów o Euro Truck Simulator, diecie Kopenhaskiej czy Test Drive Unlimited 2, prawdopodobnie przeniosłem te wpisy na stronę: www.360.rev.pl.

Jeśli jednak należysz do starych odwiedzających, którzy w utęsknieniu czekają na coś sensownego co płynie ode mnie, mam nadzieje że z czasem uda mi się odzyskać to co straciłem.
Nie będzie już reklam, bannerów i programów partnerskich. Będzie czysto, przejrzyście i mam nadzieje schludnie. Materiału będzie mniej, ale nastawiam się na jakość, nawet jeśli kolejny post pojawi się pod koniec roku.

Dziękuję i przepraszam,
Wilk

Nigdy wcześniej nie miałem okazji być na musicalu. Gdy nagle pojawiła się okazja zasiąść na widowni Stargardzkiego Centrum Kultury, by obejrzeć musical Hair, poczułem impuls, który kazał kupić mi bilety.
Przed spektaklem można by było się zastanawiać – dlaczego spektakl, który ma już ponad 40 lat, nadal cieszy się tak ogromną popularnością? Czy musical o hipisach, używkach, wolności i seksie może mieć w sobie cokolwiek ambitnego? W końcu kultura „dzieci kwiatów” nigdy nie jest zazwyczaj tematem poważnych salonowych rozmów, a ich rozwiązły tryb życia nie jest wzorem do naśladowania przez dzieci. Jaką magię kryje więc w sobie to ponad dwu-godzinne przedstawienie?

Dziś miałem okazję przekonać się o tym osobiście. To co działo się na scenie SCK, przeszło jednak moje najśmielsze oczekiwania.

Jeszcze na parę minut przed samym występem, aktorzy biegali po całym ośrodku, można ich było zobaczyć przed budynkiem, pomiędzy gośćmi czy już na samej scenie. Wszystko żyło, wszędzie coś się działo. Ktoś taki jak ja – całkowity amator dziedziny musicali – który oglądał je tylko w telewizji, mógł mieć tylko jedną myśl: spontaniczność i chaos. Te pierwsze wrażenie było spowodowane ogromem sytuacji, które miały miejsce jeszcze przed samym spektaklem.

Ktoś malował coś na scenie, ktoś inny wdrapywał się po drabinie na balkon, a jeszcze inna aktorka uczyła publiczność życzeń dla prezydenta.

To wszystko wprowadziło sielankowy wręcz klimat, w pewnym momencie przestałem wierzyć, że zaraz ma się rozpocząć w pełni wyreżyserowany i przygotowany spektakl.

Moje wątpliwości zostały jednak bardzo szybko rozwiane. Musical Hair to połączenie fantastycznej muzyki, gry aktorskiej i adekwatnych do tego dialogów. To opowieść o hipisach, którzy często walczyli sami ze sobą by móc wytrwać w swoich wierzeniach o miłość, wolność i pokój. Opowieść o tym jak rzeczywistość może zmusić każdego człowieka do poddania się trendom, prawom i narzucanymi racjami. Energia uwalniana przez aktorów pozwalała szczerze i prawdziwie wczuć się w klimat i nastrój musicalu. Sam osobiście czułem się częścią tego przedstawienia, a sens historii i sytuacji w nim przedstawionych, można bez trudu odnieść do naszych czasów.

Musical Hair w wykonaniu Teatru Muzycznego Capitol to wydarzenie, które nie tylko oglądamy, ale i możemy przeżyć.

Już dawno tak dobrze nie bawiłem się na jakimkolwiek wydarzeniu kulturalnym. Żaden film, nawet ten z najlepszymi efektami, trójwymiarem i najbardziej wyszukaną obsadą, nie zastąpi prawdziwych, żywych aktorów dla których występ to uwolnienie swej pasji. To najlepiej zainwestowane pieniądze ostatniego czasu, choć za taką kwotę obejrzelibyście kilka filmów w kinie.

Mimo wszystko warto. Z musicalu wyszedłem pełen pozytywnej energii i radości. Bo tak naprawdę takiego wydarzenia nie da się opisać słowami. Trzeba je samemu obejrzeć i przeżyć. Najszczerzej polecam!

Kilka interesujących i przydatnych linków:

Stargardzkie Centrum Kultury – warto zajrzeć, dzieje się coraz więcej

Teatr Muzyczny Capitol – wykonawcy musicalu Hair

Kończąc mam do każdej wytrwałej osoby, która doczytała do tego miejsca pytanie, która potraktujcie jako ciekawostkę. Załóżcie sytuację, że jesteście na spektaklu, który Wam się średnio podobał. Po zakończeniu wszyscy biją owacje na stojąco. Co robicie? Wstajecie? Czy siedzicie? Z góry dziękuję za każdą odpowiedź!

Co by Pani zrobiła gdybym powiedział, że umiem czytać w myślach? – zapytał Ben siadając wygodniej w obitym skórą fotelu, ukazując na twarzy lekko ironiczny uśmiech.

Na pytanie odpowiedział sobie już z góry. Czekał tylko, aż kobieta wstanie i wyciągnie jakąś wielką książkę i poda mu definicje jakiegoś schorzenia umysłowego. Podniósł filiżankę z kawą i przystawił ją do ust, na moment delektując się jej aromatem.
Skoro słyszy Pan myśli innych, to co Pan robi by ich nie słyszeć? – odpowiedziała na pytanie pytaniem kobieta, poprawiając swoje okulary.

Ben zamarł z zaskoczenia. Podniósł tylko wzrok i po raz pierwszy spojrzał swojej rozmówczyni w oczy. Dopiero teraz jej się przyjrzał. Wyglądała na bardzo młodą kobietę, choć dwie literki przed nazwiskiem, które widniały na jej wizytówce zdradzały wszystko. W końcu doktoratu nie da się zrobić tak szybko.

Deszcz – odpowiedział spokojnie – Uwielbiam deszcz. Jego szum zagłusza wszystkie moje myśli i wszystko co słyszę. To jedyna chwila w moim życiu gdy czuję się wolny.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu mam ochotę napisać coś zupełnie innego niż dotychczas. Te parę zdań traktuję jako mały zarys, koncepcję, która gdzieś w wolnych chwilach tworzy się w moim umyśle. Nie wiem czy je kiedykolwiek skończę. Ale bardzo chętnie zmierzę się sam ze sobą.

Dziś od rana w przeróżnych mediach nagłaśniany jest wyjątkowy dzień. Dzień przyjaciół. Pozostaje tylko pytanie dla kogo jest ten dzień? Bo jeśli ja kogoś nazywam przyjacielem, to z pewnością poświęcam mu więcej niż jeden dzień w roku.
Dlatego nie jestem w stanie pojąć sensu takich dni. Przyjaźnimy się raz w roku, kochamy się raz w roku i szanujemy się raz w roku. Jeśli ktoś widzi w tym sens to chętnie wysłucham jego teorii.
Idąc tym nurtem rozumowania, że dane zachowanie/uczucia okazujemy tylko raz w roku chciałbym wprowadzić następujące święta:
1. Dzień debila
2. Dzień niedzielnego kierowcy
3. Dzień bez miejsca parkingowego w Szczecinie
4. Dzień kolejek sklepowych
5. Dzień drogiej Poczty Polskiej
Ktoś jest za?

Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić poniżej swoje hasło:

Hasło:

Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić poniżej swoje hasło:

Hasło:

Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić poniżej swoje hasło:

Hasło:

Ten wpis jest zabezpieczony hasłem. Aby go zobaczyć, proszę wprowadzić poniżej swoje hasło:

Hasło:

* – ciacho by Doris :*